Dag 4: Officieel op wielen. Saint Fargeau. Luxe is blijkbaar een meer, een wolkje en een parkeerplek. We kwamen voor één nacht. De omgeving heeft waarschijnlijk andere plannen.

Dag 3: Officieel op wielen. 'Regarde!' Klik. Foto. Leo lag achter de voorruit van de bus alsof hij persoonlijk opzichter was van de exclusieve camperfile waar we gisteren eindigden. Handtekeningen na afloop, merchandise bij de uitgang, wij zijn hier weg. Het plan was simpel: Zuidwaarts, richting zon, lavendel en Franse dorpjes waar oude mannen nog petanque spelen. De Bourgogne had echter andere plannen, bakken met regen en onweer. We reden langs pittoreske uitgestorven dorpjes met drie huizen, een kerk, een gesloten bakker en een tractor uit de jaren stilletjes. Vandaag was 1% zon, 99% regen en 100% kat met sterallures die hoopt de Franse ansichtkaarten te halen. Park4night gaf ons een toffe plek in Brienon-sur-Armançon en morgen is er weer een nieuw dag met 0% verwachtte regen.

Dag 2: Officieel op wielen. Leo en ik zijn vandaag 250 kilometer verder Zuidwaarts het land van du pain, du vin et du Boursin ingerold. Vannacht slapen we op een exclusieve camperfile met uitzicht op de indrukwekkend mooie luifel van de buurman. We durven best veel, maar spontaan sponsor worden van de Franse staatskas gaat ons nog net ff wat te ver. Voorlopig houden we het, voor nu, bij een legaal gecontroleerd avontuur met nooduitgangen, straatverlichting en het romantisch wakker worden tussen 83 andere gelijkgestemde avonturiers. (lacht)

Dag 1: Officieel op wielen. Onthaasten, wandelen en richting bepalen. Belgische Ardennen, net voor de Franse grens. Nog geen plan, wel een parkeerplek. Een geweldig groen decor, een machtig mooi meer en een kat die zichtbaar onder de indruk is van onze levenskeuzes.

Macarons, en een halve bruine banaan.

Nog één week en ik wordt waarschijnlijk elke ochtend wakker in de bus met een kattenkont in mijn gezicht. Elke ochtend in de natuur aan een meer met perfect schitterend zonlicht, verse jus en een akoestische gitaar op de achtergrond. (lacht) Realistisch gezien zal het vaker op een parkeerplaats naast een sportschool of bouwmarkt zijn, met een halve bruine banaan in de bekerhouder en één sok kwijt. Maar tóch… toch klinkt dat stiekem nog steeds héél erg aantrekkelijk en fantastisch. De laatste weken zijn 'druk' geweest met ontspullen waarbij in de éérste ronde van het proberen minimalistisch te leven blijkbaar alles toch ineens een soort van 'emotionele waarde' had. Het zal de hitte wel zijn geweest, maar ik stond laatst serieus twintig minuten met mezelf te onderhandelen over een keukenweegschaal. Alsof ik onderweg ineens in Zuid-Frankrijk macarons op de gram nauwkeurig ga bakken. Die weegschaal heeft bij de 2.0 ronde van het ontspullen verloren net als zoveel van de al eerder ingepakte stapels kleding en alle andere opnieuw uitgesorteerde meuk. De bus zelf heeft ondertussen ook een soort eigen persoonlijkheid ontwikkeld. Elk geluidje voelde alsof ik in een documentaire van Discovery Channel zat: 'En hier zien we de eigenaresse luisteren naar een mysterieus tikje linksachter...' 'En praat ze terug tegen de dashboardlampjes...' Lord Leo zit al helemaal in de roadtrip vibes en klaar om zelf tonijn uit de Middellandse Zee te vangen. Hij was beledigd toen ik zei zowiezo wat blikjes tonijn mee te willen nemen. Het gaat dus gewoon eigenlijk heel volwassen allemaal. Nog één week om alles in Tetris-vorm in kastjes te proppen. Om nog even snel naar het containerpark te karren. Om nog even snel 300 km enkele reis naar Friesland te hobbelen..., want ik wil voor vertrek ook natuurlijk nog ff dat extra raam in de schuifdeur van de bus. Deze week wordt het prioriteiten stellen en geen discussies met mezelf meer voeren over bijvoorbeeld het bestaansrecht van een tweede koekenpan. Ik kijk uit naar groen, wandelingen en water met Leo, naar persoonlijke ontwikkeling, lezen en rust. Het mooiste is misschien nog wel dat ik voor het eerst in lange tijd niet precies weet waar ik uit ga komen. En verrassend genoeg voelt dat minder eng dan alle keren dat ik in mijn leven dacht wél een strak plan te hebben. Dus mocht je binnenkort ergens in Europa een duo tegenkomen, persoontje licht verbrand, licht verdwaald en een kat die misschien nog wat licht beledigd uit het raam kijkt, grote kans dat wij dat zijn. Dan weet je: Het gaat precies zoals gepland, of juist totaal niet, maar dat is voor mij dus eigenlijk precies hetzelfde. (lacht)

Ontspulluhhh!!!

Mijn appartement opruimen is inmiddels een full-blown archeologische expeditie geworden. Gids verdwaalt. Zo zit ik hier met een handvol eeuwenoude mysterieuze opgegraven sleutels... En dan die doos vol snoeren… Die is officieel een technologisch kerkhof nu. Kabels uit het stenen tijdperk, enkel nog terug te vinden in vergeelde handleidingen van apparaten die intussen in stoffige museumvitrines staan. Serieus!? Waarom!? Maar goed, ik ga weer verder met de opgravingen. Groetjes en een fijne zonnige dag, vanuit de laatste laag van mijn appartement. (lacht)

Whoop whoop.

Mijn leven past straks in een bus en een licht chaotisch hoofd. (lacht) 1 Juni, een maand eerder dan gepland, staat er omcirkeld in mijn agenda, met een beetje confetti erbij: sleuteloverdracht. Het minimaliseren van mijn appartement naar ‘alles moet in de bus passen’ is inmiddels ‘geëscaleerd’ tot een soort georganiseerde chaos. En ik ben nu de trotse eigenaar van nog maar zes mokken in plaats van twaalf. Dat heet groei, toch? Project: ‘Lord Leo, van bus naar paleis’, heeft nog een paar uitjes en de installatie van zijn krabpaal nodig, maar hij doet het keigoed en vindt het allemaal eigenlijk niet zo spannend. En alsof mijn leven niet al ‘spannend’ genoeg is, besloot het universum alvast wat sensatie toe te voegen aan mijn nieuwe avontuur. Iets met vage figuren rond de bus, oplettende buren en een onverwachte gastrol van blauwe zwaailichten. Een mogelijke poging tot diefstal bracht een soort CSI-tafereel, gewoon hier op de oprit. Maar onder de iets te enthousiaste zon geniet ik ondertussen ook nog van weekendjes weg en bijkletsmomentjes. Nieuwe plaatsen ontdekken, mensen leren kennen, en mijn neus is inmiddels officieel aan het vervellen als een geplet croissantje. Er wordt vaak gevraagd: ‘Wat is je plan? Welke richting ga je op?’ En dan zeg ik iets vaags als: ‘Ja, ik heb wel een idee… rondje Europa of zo...’ Maar laten we eerlijk zijn: de plannen en richting die ik in mijn leven voor ogen had, bleken achteraf ongeveer net zo stabiel te zijn als een campingstoeltje op een helling. Want dat is het ding: elke keer als ik denk dat ik een doel heb, verandert mijn richting. Dus dit keer doe ik het anders. Misschien rijd ik richting de Spaanse kust en parkeer ik even snel bij een uitzicht aan de Franse kust, waar ik vervolgens drie dagen blijf hangen. Misschien rijd ik richting de Spaanse kust en eindig ik ergens aan de Italiaanse kust, waar een oma verse pasta voor me maakt. Ik hoop stiekem eigenlijk compleet te verdwalen en de mooiste plekken te ontdekken die niet eens op Google Maps staan. Dus ja, nog even en dan is het zover. Nog wat inpakken en opruimen, sleutels inleveren, bus starten en gáán. Waarschijnlijk naar ergens in Europa, mijn neus opnieuw laten verbranden en mijn plannen compleet negeren. (lacht)

Waarde.

Waarde. Zeeland. Ik moest het even twee keer zeggen, want alleen de naam al klinkt alsof je een motiverende quote binnenrijdt. Alsof het dorp zelf zegt: 'Meid, jij gaat hier iets waardevols meemaken, vriendin!' En eerlijk? Het klopte dus gewoon. Locatie: Top. Aan het water, volle zon erbij en een briesje dat precies hard genoeg waaide. Echt zo’n plek waarvan je denkt: 'Waarom woon ik eigenlijk niet permanent in een campingstoel?' (lacht) Wildkamperen, dat was het plan. In mijn hoofd betekende dat: stoer, één met de natuur, misschien een vis vangen met mijn blote handen, terwijl ik nog geen boterham recht door midden kan snijden. In werkelijkheid werd het… sociaal kamperen. En niet zo’n geforceerde : 'Nou, lekker weertje hé?,' smalltalk waarbij iedereen naar de lucht kijkt alsof die iets terug gaat zeggen. Nee, gewoon échte gesprekken met drankje bij een bbq, met mensen die je vijf minuten kent en ineens alles van je weten en ik van hen. Resultaat? Ik ging naar huis met zand in m’n schoenen, rook in m’n kleren (Eau de bbq), een licht verbrand, maar inmiddels gebruind-ish velletje en een paar nieuwe vrienden in m’n telefoon. Waarde was z’n naam meer dan waard. Geef mij een koelbox en een comfi stoel en ik regel mijn leven wel. (lacht)

3-3-3, ik dacht het nie...

Ze zeggen dat een kat de 3-3-3 regel nodig heeft om te acclimatiseren aan een nieuwe omgeving. Ze hebben 3 dagen nodig omdat ze angstig kunnen zijn, 3 weken nodig om te wennen en 3 maanden nodig om zich thuis te voelen. Ik dacht het niet... Lord Leo had welgeteld 3 seconden nodig om te beslissen dat het dashboard zijn nieuwe troon werdt, 3 minuten nodig om erachter te komen dat de koelkast de bron van al zijn geluk was en 3 uur later... was het ineens ZIJN bus. Na 3 maanden heeft hij waarschijnlijk zijn eigen rijbewijs en zet hij mij ergens bij een tankstation eruit omdat ik zijn privacy schend. (lacht) Eerste nacht samen in de bus. Check! Geen paniek, alleen maar purrrrfecte vibes. Leo, mijn avontuur-reiziger in spe, ik kan niet trotser op mijn tijger zijn!

Geen weg meer terug.

Hatsjikidee, het is officieel. Per 1 Juli zeg ik doei appartement, hallo nieuw avontuur! De bus staat met veel tlc klaar en de komende tijd staat nu voornamelijk in het teken van wonen in een interieur ter grootte van een postzegel. Ik heb écht uitgekeken naar het selectief ontspullen en stuit zoals verwacht nu ook op de bijbehorende waaroms. Waarom zoveel mokken? Waarom voor 365 dagen happy socks? De vraag: Hoe ga ik in hemelsnaam die hoekbank weer door dat trappengat krijgen? heb ik in afwachting van overname appartement met meubels voor nu even geparkeerd. Parkeren waar ik wil, uitgestrekte vrijheid, het zonnige warmere weer achterna reizen, wakker worden met uitzicht op de zee als achtertuin, yoga op het dak van de bus. (lacht) Wonen op wielen, leven op een paar vierkante meter, het gaat me sowieso een avontuur geven gevuld met hilarische waaroms, frustraties en f-it's. De zon zal niet altijd schijnen, drogende onderbroeken op het dashboard zullen het gevolg zijn. Kruimels en chocoladevlekken op mijn bed. Als een acrobaat douchen met mijn ellebogen tegen de zijkant van de bus in de hoop dat ik met mijn reet de koudwaterkraan niet verder opendraai. Bij de éérste de beste bocht een salade bar op de vloer creëren omdat mijn tomaat-mozzarella en de hele reutemeteut nog op het aanrecht stond. Rozengeur en maneschijn is ook gewoon nummer 2 in een vuilniszak op een emmer doen omdat de porta potti de: Waarom zo'n groot ding? vraag met zich mee bracht, gevolgd door 'the walk of shit’, het zakje naar de vuilnisbak brengen. Geen weg meer terug, ontspullen, shitty life. (lacht)

You do you.

We gaan allemaal een keertje dood. Goeiemorgen trouwens. (oeps) Maar als je dát weet, waarom zou je jezelf dan druk maken over het aantal likes, het aantal nullen achter de komma, het aantal materialistische vanalles. Dit hersenspinsel komt voort na een privébericht met de vraag of ik niet bang ben..., als reactie op mijn post van gisteren. En nee, het enige waar ik nu bang voor ben is dat ik aan het einde van mijn leven terug moet kijken en niet gedaan heb wat ik graag had wíllen doen. Ik ben absoluut blij met alles wat er nu is, maar wordt daarnaast nog veel blijer en dol enthousiast over het avontuur dat ik nu eens eindelijk voor mezelf kies. Natuurlijk waren er in het begin van dit plan angstjes, maar ik ben uitgebreid met ze in discussie gegaan en heb 'gewonnen'. (lacht) Dit is jouw leven, jouw reis, als je dát weet is beslissen wat jij met je gekregen tijd hier gaat doen het enige wat je moet doen. We krijgen gewoonweg geen keuze in hoelang we hier mogen zijn, in hoeveel zonsopgangen we nog krijgen, in het terug spoelen, pauzeren, of verder spoelen van leuke of lastige hoofdstukken. Al wat we krijgen is NU. Als kind moet je verplicht naar school om te leren dat je je tijd moet verkopen ipv het te pakken, je komt terecht op je werk om verplicht je werk te moeten doen voor meer, groter en beter om dan uit-ein-de-lijk wat ietsiepietsie tijd terug te KRIJGEN om van het leven te MOGEN gaan genieten. We moeten verantwoordelijk zijn, die baan krijgen, dat contract tekenen, belastingen betalen. Geld komt en gaat. Niet teveel willen gaan werken, sommigen doen het vanuit luiheid, ik neem die controle vanuit volledige focus op mijn tijd hier. We krijgen maar één leven, één. Ons leven is kort, niemand weet wat morgen brengt, onze tijd hier heeft een houdbaarheidsdatum, dat weten we inmiddels gewoonweg allemaal. Thats the story and circle of life. Laat niemand je vertellen wat 'normaal' is. Wat maakt jou gelukkig? You do you! Doe wat je wilt doen met jouw leven, pak die controle, pak die kans en neem dat risico. Ga leven alsof je dood gaat, want dat ga je, zowiezo. Niemand komt hier levend uit dus je kan dan maar beter doen wat jij wilt en als je zelf geen stapjes vooruit zet, blijf je altijd op dezelfde plaats. Een camper is voor mij een bewuste keuze om houseless, dat is wat anders dan homeless, door het leven te willen gaan. Ik weiger te geloven dat ik geboren ben om alleen maar rekeningen te betalen en dat loonstroken mijn leven zijn in een wereld die in mijn ogen onbelangrijke zaken belangrijk vindt. Systemen die door macht, hebzucht en egoïsme tegen me werken ipv mét of vóór mij geven mij het gevoel van allemaal één grote oplichterij (lacht) én vrij te wíllen zijn. Wie heeft trouwens die regels allemaal ooit bepaald van wat ik met mijn tijd moet doen en wie gaat mij tegenhouden als ik beslis om daar vanaf nu een beetje tegenin te gaan om écht te gaan leven? Precies. Niemand. En zo stonden de laatste weken voor mij in het teken van WANDERLUST. Zodra die er is kijk ik met heel veel enthousiasme uit naar het ontspullen en minimaliseren. Het leven is te kort om veel bezittingen te willen hebben, tijd wil ik hebben, want ooit op een dag ga ik uiteindelijk toch ook alles weer gewoon kwijt raken. (lacht)